Details

Created: 07 August 2018

Akta Pengurusan Sisa Pepejal dan Pembersihan Awam 2007 telah hampir tiga tahun diwartakan. Peraturan-peraturan yang akan menentukan masa depan pengurusan sisa di Semenanjung Malaysia dan Labuan sedang disediakan.

FOMCA berharap pengurusan sisa pepejal tidak hanya tertakluk kepada tiga pemegang konsesi utama, yang kemudiannya menyerahkan kontrak tersebut kepada kontraktor kecil yang lain. Jika ini berlaku, ia seolah-olah untuk membantu pemegang konsesi, iaitu E-Idaman, Alam Flora and Southern Waste Management secara terbuka. Tiada sesiapapun di dunia ini yang ingin membuat perniagaan yang membawa kerugian.

Pengurusan sisa bermula di rumah dan di pejabat.. Setiap pembungkusan yang dibeli perlu diuruskan kerana ia akan dibuang sebagai sisa. Sebelum ini, sisa tersebut dibuang dan ditanam dalam tapak pelupusan sampah. Namur kaedah ini ini lebih memudaratkan alam sekitar daripada  beberapa industri di Malaysia.

”Tapak Pelupusan Sanitari” merupakan perkataan yang sering digunakan pada hari ini. Tapak Pelupusan Sanitari di Jeram sepatutnya merupakan contoh yang baik. Pada masa yang sama, ia tidak bermaksud kaedah pelupusan sampah seperti ini lebih baik.

Tapak pelupusan merupakan kaedah terakhir untuk melupuskan sampah. Di Jepun, terdapat beberapa kawasan yang diisytiharkan sebagai ‘sifar tapak pelupusan’. Perlu diingat bahawa jika ‘tapak pelupusan sanitari’ ini tidak diselenggara dengan baik, maka ia tidak ada bezanya dengan tapak-tapak pelupusan yang biasa.

Selain itu, terdapat usaha yang tergesa-gesa untuk membina insinerator atau pelbagai nama lain yang seumpamanya. Pengalaman pahit lalu membuktikan bahawa insinerator gagal berfungsi akibat kandungan air yang tinggi dalam sampah. Salah satu lokasi terpilih untuk mengkaji keberkesanan sistem ini jauh lebih baik darpada membina semua sistem ini sekali gus.  Terdapat juga laporan yang mengatakan insinerator (bukan sisa pepejal) mengalami masalah pelepasan bahan berbahaya pada peringkat permulaan dan penutupan sistem. Adakah teknologi baru ini berkesan?

Insinerator dilabelkan sebagai pencemar. Dalam pelbagai keadaan kita tidak menggunakan kaedah perbandingan yang tepat, iaitu di antara kitar semula, pengkomposan, Refuse Fuel Derive (RDF), dan kaedah-kaedah lain. Adakah kita mempunyai bukti kukuh bahawa kaedah yang mana satu bersesuaian untuk dilaksanakan di Malaysia?

Dalam pemilihan teknologi bagi kedua-dua insinerator dan tapak pelupusan ‘sanitari’ melalui satu jawatankuasa pemilihan, adakah jawatankuasa ini serta pembekal teknologi sedia untuk bertanggungjawab jika ia mengalami kegagalan. Ia memerlukan sikap kebertanggungjawaban yang tinggi.. Kebanyakan pembekal teknologi ini seperti menjanjikan syurga, tetapi apabila ia operasi, keadaan yang sebaliknya pula berlaku. Banyak wang rakyat yang terlibat dalam pembinaan prasarana seperti ini. Ia tidak sepatutnya dibazirkan dan peraturan serta undang-undang berkaitan dengan kualiti alam sekitar perlu dipatuhi.

FOMCA berharap polisi pengambilan balik (Take back policy) diwujudkan dengan peraturan ketat, kemudahan untuk menerima barangan boleh dikitar semula mesti ditempatkan dengan meluas supaya rakyat mudah menggunakan kemudahan ini. Sebuah industri pengurusan sisa yang sistematik patut diwujudkan kerana ia tidak patut mengamalkan monopoli dan mencemarkan alam sekitar. Selain itu, pihak yang meluluskan dan membekalkan teknologi perlu bertanggungjawab jika sistem dan teknologi ini gagal.

Apa yang diharapkan hádala pengurusan sisa tidak dilihat secara pecahan lepada bahagian yang berlainan. Ia perlulah di dalam sebuah entiti. Jika seorang ibu, pelajar atau pemilik perniagaan tidak tahu tentang kesan daripada sisa yang mereka hasilkan kepada alam sekitar, maka sistem tersebut akan gagal.

PIARAPAKARAN SUBRAMANIAM
Pengurus Kanan
FOMCA

Details

Created: 07 August 2018

Gabungan Persatuan-Persatuan Pengguna Malaysia (FOMCA) telah menyiapkan laporan kajian ke atas kilang magnesium yang terletak di Taiping, Perak. Kajian tersebut dilakukan selepas menerima aduna daripada penduduk di sekitar kawasan kilang tersebut.

FOMCA telah meneliti meneliti Laporan Impak Alam Sekitar (EIA) dan mendapati laporan EIA tidak lengkap. Sebagai contoh, model simulasi pencemaran udara, yang merupakan elemen penting dalam industri magnesium, tetapi model yang dilaksanakan tidak merangkumi semua jenis pencemar.

Pada masa yang sama, pemilik projek dan konsultan EIA gagal memberikan maklumat bahan kimia yang terdapat dalam bahan mentah pemprosesan magnesium. Bahan mentah dalam lombong biasanya mengandungi bahan-bahan lain yang boleh memudaratkan kesihatan.

Apabila penelitian dilakukan terhadap kajian yang dibuat di serata dunia, didapati bahawa proses Pidgeon mendapat keputusan yang paling teruk dalam kalangan mereka. Ia juga mempunyai hampir 60 % lebih impak pemanasan global berbanding pemprosesan aluminium. Adakah ini sejajar dengan jaminan Perdana Menteri untuk mengurangkan 40% Karbon Intensiti  menjelang 2020?

Kebanyakan bahan pencemar yang tidak dilaporkan ini merupakan bahan pencemar yang boleh menyebabkan kanser. Apakah masa depan kesihatan penduduk di kawasan tersebut?

Laporan kajian yang disediakan oleh FOMCA akan dihantar kepada Kerajaan Negeri Perak, Jabatan Alam Sekitar dan Jabatan Perdana Menteri. FOMCA berharap kerajaan negeri membuat pertimbangan yang wajar terhadap projek ini untuk melindungi rakyat yang berada di kawasan kilang berkenaan.

Piarapakaran Subramaniam
FOMCA

Details

Created: 07 August 2018

Syarikat pengeluar minyak dunia, BP telah gagal mengawal tumpahan minyak petrol hampir 75.7 juta liter yang memenuhi perairan Teluk Mexico. Tumpahan minyak ini mengakibatkan kerosakan kepada  ekosistem laut yang menjangkau lebih daripada 8000 jenis spesis hidupan. Walaupun bahan pengurai cuba digunakan, namun ia tidak memberi kesan.

Kebocoran telaga BP (Deepwater Horizon) menyebabkan kehilangan hampir 1.5 peratus daripada simpanan keseluruhan iaitu 50 juta tong minyak.

Di Malaysia, kebocoran minyak  telah berlaku akibat pelanggaran kapal laut milik Malaysia di perairan Malaysia-SingapuraMT Bunga Kelana 3 berlanggar kapal kargo MV Waily di Tanjung Stapa, Pengerang, Johor. Jabatan Alam Sekitar (JAS) telah berkerjasama dengan agensi tempatan dan pihak berkuasa Singapura untuk mengawal tumpahan tersebut.

Kehidupan para nelayan telahpun terjejas akibat kejadian tersebut sehingga mengganggu pendapatan mereka dalam tempoh yang lama

Sungguh menghairankan apabila kejadian seperti ini berlaku, usaha hanya yang lebih tertumpu kepada pembersihan tumpahan minyak.

Tidak adakah teknologi radar dan satelit yang dapat mengesan pergerakan kapal di laut? Adakah teknologi pemasangan paip dan penyelengaraan tidak dapat mengelakkan kebocoran di Teluk Mexico? Faktor manusia iaitu tenaga pakar masih memainkan peranan penting dalam pelaksanaan teknologi canggih. Oleh itu kegagalan dalam pelaksanaan ini masih boleh menyebabkan malapetaka berlaku.

Adakah Malaysia bersedia menggunakan teknologi nuklear walaupun risikonya jauh lebih tinggi daripada kebocoran seperti yang berlaku ini?

Piarapakaran Subramaniam
Setiausaha Agung
WECAM
4 Jun 2010

Details

Created: 07 August 2018

Plastik merubah wajah dunia dan sangat berperanan dalam kehidupan sehari-hari kita. Cuba lihat di sekitar kita, sudah pasti ada barang yang diperbuat daripada bahan plastic. Lebih dekat lagi, lihat komputer yang sedang anda pakai, tentunya masih menggunakan plastik.

Istilah plastik merangkumi produk polimer sintetik atau semi-sintetik. Ia terbentuk daripada kondensasi organik atau penambahan polimer dan boleh juga terdiri daripada bahan lain untuk meningkatkan ketahanan atau ekonomi. Ada beberapa polimer alami yang termasuk plastik. Plastik dapat dibentuk menjadi filem atau gentian sintetik.

Nama ini berasal daripada fakta bahawa banyak daripada mereka dapat dilentur, memiliki sifat keplastikan. Plastik direka dengan kepelbagaian yang sangat banyak dalam ciri-ciri yang dapat menahan panas, keras, kebergantungan dan lain-lain. Digabungkan dengan kemampuan adaptasinya, komposisi yang umum dan beratnya yang ringan memastikan plastik digunakan hampir di seluruh bidang industri.

Plastik boleh dikategorikan dengan banyak cara. Yang paling umum adalah dengan melihat tulang-belakang polimernya (vinilklorida, polietilena, akrilik, silikon, uretana, dll.). Pengkelasan yang lain juga umum.

Pengembangan plastik berasal daripada penggunaan bahan semula jadi (seperti: karat, "shellac") hingga ke bahan yang diubahsuai secara kimia (seperti: karat semula jadi, "nitrocellulose") dan akhirnya ke molekul buatan-manusia (seperti: epoksi, polivinil klorida - PVC, polietilena).

Dengan kian meningkatnya keperluan barang yang berasal/mengandungi plastik, tentunya sisa plastik juga semakin meningkat. Sisa plastik merupakan komponen ketiga terbanyak yang dibuang selepas sisa organik dan kertas. Walaupun sisa plastik adalah di tempat ketiga, sisa plastik merupakan masalah persekitaran yang terbesar kerana materialnya tidak mudah diurai oleh alam, baik oleh curahan hujan dan panas matahari, mahupun oleh mikrob tanah.

Secara umum plastik dibahagikan kepada dua iaitu jenis termoset dan termoplastik. Apabila dipanaskan, termoset akan mengalami perubahan kimia dan molekul-molekulnya tidak dapat dibentuk kembali, sehinggakan tidak boleh dikitar semula. Sedangkan termoplastik boleh dipanaskan dan dibentuk, berulang-ulang atau dengan kata lain boleh dikitar semula. Untuk memudahkan proses kitar semula plastik tersebut dibahagikan ke dalam beberapa jenis dan diberikan nombor.

Dengan demikian, kesalahan yang sering kita lakukan dalam kehidupan adalah menggunakan plastik sebagai bekas makanan dan mengisi minuman yang masih panas. Bagi ibu-ibu yang mempunyai bayi pula, masalah yang sering mereka lakukan adalah ketika mensterilkan botol susu dengan cara merebus, dengan menggunakan ketuhar, atau membilasnya dengan air panas.

Selain itu, kebanyakan plastik yang dibuat sebelum adanya ketuhar gelombang mikro direka dengan mempunyai ketahanan pada suhu yang tinggi tetapi masih tidak mampu untuk memberi ketahanan yang sewajarnya sekiranya dikenakan suhu dalam ketuhar gelombang mikro yang biasanya antara 400 darjah Fahrenheit hingga 500 darjah Fahrenheit.

Justeru itu, penguraian akan berlaku sekiranya suhu yang tinggi dikenakan kepada barang plastik berkenaan. Komponen lapisan polietilina terephalate (PET) akan bergerak lebih jauh daripada yang dijangkakan. Keadaan ini akan mengakibatkan berlakunya retakan pada lapisan PET. Ini membolehkan bahan-bahan pelekat yang terdapat pada bekas plastik berkenaan serta bahan kimia terurai dan menyerap masuk ke dalam makanan.

Safra Aina Adnan
Gabungan Persatuan-Persatuan Pengguna Malaysia (FOMCA)
9 Jun 2010

Details

Created: 07 August 2018

DAHAGAKAN MINYAK DAN KOS SOSIALNYA

“Sudah tiba masanya untuk melihat semula kepada teknologi dan risiko yang terlibat dalam mendapatkan minyak yang menyebabkan ketagihan kepada masyarakat kita.”

Oleh Datuk Marimuthu Nadason
Presiden Gabungan Persatuan-Persatuan Pengguna Malaysia (FOMCA)

Apakah yang kita perlukan untuk menukar cara hidup kita yang boleh memudaratkan alam sekitar? Kita seolah-olah telah mengabadikan bencana alam sekitar dan sosial tanpa menyedari bahawa kita juga merupakan penyelesaian kepada bencana-bencana tersebut.

Manusia merupakan salah satu spesis daripada 5 juta hingga 100 juta spesis yang terdapat di dunia ini. Malangnya manusia merupakan spesis tunggal yang menyebabkan kerosakan yang paling teruk kepada alam sekitar dan juga kepada diri  mereka sendiri. Selain itu, setiap tahun jumlah manusia kian bertambah, sedangkan dalam masa yang sama banyak haiwan dan tumbuhan telah mengalami kepupusan. Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu (PBB) melaporkan bahawa terdapat 17,291 spesis yang sedang diancam oleh kepupusan.

Konsep pembangunan yang dilaksanakan telah memaksa spesis lain terpaksa berusaha keras untuk mengharungi kehidupan. Penggunaan tanah telah memberikan kesan yang teruk kepada hutan. Manakala kedahagaan kita terhadap bahan api fosil telah membawa kita menjelajahi lautan dalam. Aktiviti-aktiviti ini telah membeirkan kesan yang memudaratkan ekosistem dan biodiversiti.

Kepelbagaian Spesis, Satu Bumi, Satu Masa Depan ialah tema untuk Hari Alam Sekitar Dunia 2010, yang memberikan penekanan kepada kepentingan biodiversiti. PBB juga mengisytiharkan tahun 2010 sebagai Tahun Biodiversiti Antarabangsa.

Sebagai Presiden kepada persatuan pengguna yang terbesar di negara ini, saya ingin menekankan peri pentingnya pengguna sebagai pihak yang berkepentingan dalam usaha untuk merealisasikan satu masa depan bagi semua spesis di dunia ini. Pengguna merupakan masalah dan penyelesaian kepada masalah alam sekitar dan sosial.

Krisis yang sedang melanda dunia pada masa ini adalah perubahan iklim dan pemanasan global. Punca utama pemanasan global adalah penggunaan bahan api fosil dan sumber asli yang tidak lestari. Kita mempunyai nafsu yang besar menggunakan bahan api fosil. Nafsu ini menyebabkan kita lupa tentang kesannya kepada alam sekitar dan sosial. Kita mencari sebab untuk hidup dengan risiko berkaitan dengan alam sekitar dan sosial untuk bahan api fosil dan tidak bersedia untuk melaburkan wang yang banyak untuk tenaga yang boleh diperbaharui seperti solar dan angin. Kenyataan di atas dinyatakan oleh Sharon Begley, penulis “How Quickly We Forget” dalam majalah Newsweek, edisi Mei 17 2010.

Dahaga Untuk Minyak

Saya sedang mengikuti berita tentang malapetaka `Deepwater Horizon’ di Teluk Mexico. Walaupun syarikat BP mendapat banyak sokongan dan bantuan daripada pihak-pihak yang berkepentingan, tetapi perluasan penggalian minyak laut dalam oleh pentadbiran Obama dan kegagalan Perbincangan Iklim COP 15 di Copenhagen pada Disember 2009 telah membayangkan krisis sosial dan alam sekitar yang bakal berlaku. Malapetaka Deepwater Horizon dijangka akan menambahkan kesan yang lebih teruk kepada krisis ini.

Pada tahun 2009, Presiden Obama mengumumkan eksplorasi penggalian minyak laut dalam iaitu di tempat Deepwater Horizon telah menggali perigi minyak yang paling dalam dalam sejarah manusia, yang kedalamannya mencecah 10,683 meter. Walau bagaimanapun, pelantar minyak bernilai US$560 juta ini meletup dan membunuh 11 orang pada 22 April, ketika sambutan Hari Bumi Sedunia. Pelantar minyak tersebut tenggelam dan menyebabkan tumpahan minyak yang paling teruk dalam sejarah Amerika Syarikat.

Sebanyak 70.8 juta liter sehingga 112 juta liter telah tumpah pada hari tersebut dan ia berterusan sehingga hari ini. Kesannya kepada alam sekitar, terutamanya pulau-pulau yang berdekatan dan kawasan paya bakau adalah sukar dibayangkan.

Pada 25 Mei, 2000 ton minyak mentah telah tumpah ke dalam laut Selat Singapura selepas sebuah kapal tangki minyak Malaysia, MT Bunga Kelana 3 berlanggar dengan sebuah kapal pengangkut. Arus laut telah membawa tumpahan minyak tersebut sehingga ke Kota Timggi dan menjejaskan kehidupan 1,400 orang nelayan.

Kedua-dua kejadian tersebut mempunyai persamaan yang tertentu. Pertama, kedua-duanya berlaku disebabkan oleh kecuaian manusia. Keduanya, kejadian-kejadian ini memberi kesan yang memudaratkan alam sekitar di sekelilingnya.

Kesan-Kesan Ketumpahan Minyak

Kesan kepada Biodiversiti dan Alam Sekitar

Kesan tumpahan minyak kepada alam sekitar sangat teruk. Kejadian Exxon Valdez pada 1989 di Prince William Sound telah membunuh 200,000 hidupan liar dengan serta-merta selepas berlakunya tumpahan 40.9 juta liter minyak mentah. Tumpahan minyak itu meliputi kawasan seluas 2,100km pesisiran pantai (pesisiran pantai barat di Semenanjung Malaysia yang merupakan laluan sibuk untuk kapal-kapal adalah sepanjang 805 km.) dan 28,000 km2 lautan. Bayangkan kesan-kesan kepada pantai barat Semenanjung Malaysia dan pantai timur Sumatra jika kejadian Exxon Valdez berlaku di kawasan Selat Melaka!!

Malapetaka Deepwater Horizon telah menggantikan kejadian Exxon Valdez sebagai tumpahan minyak yang paling teruk dalam sejarah Amerika Syarikat dan dunia (yang bukan disebabkan oleh peperangan).

Dalam kejadian tumpahan minyak yang berlaku di Selat Singapura, bola tar dan minyak mencemarkan pantai di Kota Tinggi sepanjang 16km. Pantai-pantai yang terdedah kepada minyak tersebut melepaskan bau yang kurang menyenangkan dan menggugat kesihatan penduduk di kawasan itu. 

Kesan tumpahan minyak kepada alam sekitar telah dikaji dan didokumentasikan dengan baik. Pihak Berkuasa Keselamatan Maritim Australia mendapati bahawa minyak yang terdapat dalam alam sekitar terdedah atau dimakan oleh hidupan liar akan menyebabkan keracunan minyak. Minyak-minyak akan melitupi tisu badan, membunuh telur dan anak-anak ikan, serta mencemarkan pantai di tempat penyu bertelur dan menyebabkan kematian burung laut.

Pakar juga menyatakan bahawa jika tumpahan minyak sampai ke kawasan paya bakau, minyak tersebut akan meliputi akar udara (pnuematophore) dan menyebabkan pokok paya bakau mati. Dengan merujuk kepada laporan IPIEACA yang diterbitkan pada 1993, menyatakan bahawa kebanyakan hutan paya bakau di Malaysia merupakan kawasan perlindungan dan habitat bagi hidupan liar yang terancam seperti buaya air masin dan monyet Proboscis. Selain itu, hutan paya bakau juga merupakan kawasan pemuliharaan semula jadi kepada pembiakan ikan-ikan.

Selepas tsunami Asia yang menimpa pada tahun 2004, ia jelas menunjukkan berlaku kekurangan kawasan hutan paya bakau untuk menghalang tsunami tersebut dan telah menyebabkan kerosakan yang teruk sekali di Banda Acheh. Pengajaran ini telah membawa kepada penanaman semula di kawasan paya bakau Asia termasuk Malaysia.

Apa yang menyedihkan ialah hutan paya bakau menjadi mangsa kepada tumpahan minyak. Dengan kehilangan hutan paya bakau ini, habitat semula jadi untuk anak-anak ikan turut musnah dan menjejaskan stok ikan.

Menurut Jabatan Perikanan Malaysia (DoF), jumlah tangkapan ikan di Malaysia pada tahun 2008 adalah 1.7 juta tan metrik, yang bernilai USD$1.5 bilion. Daripada jumlah tersebut, 79.5% daripada jumlah tangkapan ikan tersebut adalah ikan liar manakala akuakultur hanya membekalkan 20.5% (DoF). Kehilangan kawasan paya bakau ini disebabkan oleh pembangunan dan pencemaran yang turut memudaratkan industri perikanan di Malaysia.

Kesan kepada Ekonomi

Mengikut Pertubuhan Makanan dan Pertanian (Food and Agriculture Organization, FAO), kapasiti keluaran perikanan dunia untuk manusia adalah 144 juta tan setahun. FAO melaporkan bahawa dua pertiga daripada sumber hasil laut di dunia telah dieksploitasikan secara melampau, sehingga peringkat kehabisan. Jadi, potensi untuk mengembangkan dan memperluaskan tangkapan hasil laut telah berkurangan dan hampir tidak wujud lagi. Status sumber hasil laut masa kini memerlukan pengurusan yang lebih baik dan lengkap bagi memastikan sumber ini adalah mencukupi (FAO, 2009)’. Sekiranya keperluan manusia terhadap sumber hasil laut bertambah 3 juta tan setiap tahun, maka industri perikanan tidak akan dapat menampung keperluan manusia pada tahun 2018.

Kejadian-kejadian seperti Deepwater Harizon dan tahap pencemaran yang tidak dipantau akan mempercepatkan kehabisan sumber protein untuk negara.

Di Teluk Mexico, kejadian Deepwater Horizon bakal menyebabkan kerugian sebanyak USD$234 bilion untuk industri ikan, minyak, perlancongan dan perkapalan.

Di Pengerang pula, banyak kerugian dialami disebabkan oleh pencemaran tumpahan minyak. Media tempatan melaporkan bahawa nelayan di Pengerang mengalami kerugian sebanyak RM80 hingga RM1000 sehari. Hotel-hotel di kawasan perlancongan tersebut juga telah mengalami kerugian akibat daripada pembatalan bilik-bilik yang telah ditempah.  Kos ekonomi mungkin lebih tinggi sekiranya kita mengambil kira kesan tumpahan minyak kepada stok ikan, kehidupan marin dan marin biodiversiti.

Kesan kepada Sosial

Kajian yang dilakukan oleh Arizona State University melaporkan bahawa konflik berlaku sejak kejadian 1989 masih berlarutan hingga kini. Ia menyebabkan nelayan tempatan mengalami penurunan hasil tangkapan ikan dan hidupan liar di kawasan Prince William sound. Apabila industri ikan terjejas di kawasan itu, gejala sosial seperti kadar jenayah dan bunuh diri turut meningkat.

Bagi situasi di Pengerang dan Kota Tinggi, adakah PETRONAS akan bertanggungjawab seperti BP di Amerika Syarikat atau mereka telah memperoleh pengetahuan yang penting daripada Exxon Valdez untuk menangani tumpahan minyak di Malaysia atau perairan di Asia Tenggara?

Peristiwa Tumpahan Minyak Di Malaysia: Respon dan Tindakan (IPIEACA, 2009)

Pada tahun 1992, Nagasaki Spirit telah berlanggar dengan kapal kontainer di Selat Melaka yang menyebabkan tumpahan sebanyak 12,000 tan minyak mentah ke dalam laut dan terbakar. Satu lagi kejadian berlaku pada tahun 1997, iaitu kapal tangki minyak EVOIKOS menumpahkan minyak luar pantai Singapura dan sepanjang 40km pantai di kawasan Johor, Malaysia tercemar.

Adakah satu penilaian terhadap keadaan alam sekitar dilakukan pada masa kini untuk memastikan tahap kesihatan alam sekitar di kawasan tersebut?

Sekiranya tumpahan minyak berlaku di Malaysia, badan-badan yang bertanggungjawab akan menghubungi Jabatan Marin, Maritime Rescue Coordination Center (MRCC) dan juga Petroleum Industry of Malaysia Mutual Aid Group (PIMMAG) dan diketuai oleh Ketua Pengarah Jabatan Alam Sekitar (JAS).

Pada tahun 1975, satu Pelan Kecemasan Kebangasaan (National Contingency Plan) telah ditubuhkan untuk menangani tumpahan minyak di Selat Melaka. Pelan tersebut disebar ke Pantai Timur, Sabah dan Sarawak pada tahun 2000. Bagi tumpaha minyak yang besar, koordinasi akan dilakukan oleh National Oil Spill Control Committee (NOSCC) diketuai oleh ketua pengarah JAS dan membabitkan wakil daripada beberapa agensi kerajaan dan syarikat minyak.

Tier 1 merupakan pelan kecemasan untuk tumpahan minyak yang kecil dan dipantau oleh JAS. Jika tumpahan minyak berlaku di luar kawalan perabuhan dan tempatan, maka pelan Tier 2 akan digunakan.

Pihak-pihak yang terlibat di tempat kejadian:

- Penyelaras kawasan.
- Penyelaras membersih pantai
- Komander kawasan
- Pihak Berkuasa Tempatan
- Pakar tempatan daripada pelbagai disiplin akademi.

Bagi peralatan pula, Jabatan Marin mempunyai 13 catamarans pelbagai kegunaan bersiap-sedia di seluruh Malaysia dengan kerjasama daripada Kementerian Pengangkutan Jepun melalui OSPAR (Oil Spill Preparedness and Response in Asia) skima. Syarikat-syarikat minyak di Malaysia juga telah menubuhkan sebuah pertubuhan dikenali sebagai Petroleum Industry of Malaysia Mutual Aid Group (PIMMAG) untuk menangani tumpahan minyak Tier 2.

Konvensyen, Serantau dan Perjanjian Dwilateral

Malaysia telah  meratifikasikan dan melaksanakan beberapa konvensyen dan keselamatan, antaranya MARPOL 73/78, Annex V. Perjanjian-perjanjian dwilateral dan serantau seperti berikut:

• Standard Operating Procedure for Joint Oil Spill Combat in the Straits of Malacca   and Singapore.
• Sulawesi Sea Oil Spill Network Response Plan- sub-regional plan for the Straits of Lombok, Makassar and Sulawesi Sea – Indonesia, Malaysia and Philippines.
• Standard Operating Procedure for Joint Oil Spill Combat in the South China Sea  including Brunei Bay – Malaysia and Brunei.
• The ASEAN – OSRAP (Association of South East Asian Nations Oil Spill Response Action Plan) with the other ASEAN countries and with contribution from Japan.
• Regional Programme for the Prevention and Management of Marine Pollution in  the East Asian Seas with the ASEAN countries, Cambodia, China, PDR of Korea, Rep. of Korea and Vietnam.

Di Malaysia, terdapat 37 pelantar minyak yang beroperasi dan mempunyai Selat Melaka sebagai laluan kapal yang paling sibuk di dunia (ECTPA, 2010). Dengan laluan kapal yang sibuk seperti ini, tumpahan minyak yang berlaku di Laut Cina Selatan dan Selat Melaka adalah perkara biasa dan kadangkala tidak dilaporkan.

Kerajaan Malaysia seolah-olah memikul tanggungjawab untuk melaksanakan tugas membersih dan membayar kepada penduduk tempatan yang menolong membersihkan minyak di pantai Pengerang.  Ia juga dilaporkan bahawa perbincangan di antara pemilik kapal Bunga Kelana 3, syarikat insurans dan penduduk tempatan telah diadakan untuk membincangkan tentang ganti rugi.

Ganti rugi untuk penduduk tempatan yang terjejas dengan tumpahan minyak harus dilaksanakan dalam keadaan yang telus dan adil. Laporan mengenai kajian tumpah minyak tidak harus diklasifikasikan. Dengan ini, tindakan yang wajar dan tepat dapat dilakukan oleh pihak berkenaan sekiranya tumpahan minyak berlaku lagi pada masa hadapan.

Syarikat minyak dan gas harus menerajui usaha dalam membangunkan sumber tenaga yang boleh diperbaharui (BUKAN nuklear) untuk memastikan kebaikan sosial dan ekonomi lestari.

Masa Depan Untuk Keperluan Tenaga di Malaysia.

Terdapat spekulasi bahawa bahan api fosil akan kehabisan dalam masa 100 tahun. Di Malaysia, kita masih bergantung kepada bahan api fosil untuk menjana 85% keperluan elektrik kita dan pengangkutan. Negara China telah mengambil inisiatif untuk mengembangkan tenaga yang boleh diperbaharui dan teknologi hijau.

Dengan pengenalan dan perlaksanaan Model Ekonomi yang bertujuan untuk meningkatkan pendapatan perkapita rakyat Malaysia pada tahun 2020, kita MESTI menukar arah kepada sumber tenaga yang boleh DIPERBAHARUI.

Pengajaran dan pengalaman daripada malapetaka alam sekitar yang lalu telah mengajar bahawa kebergantungan kepada bahan api fosil tidak dapat merealisasikan matlamat pembangunan lestari. Oleh itu rakyat Malaysia perlu memahami kesan penggunaan mereka terhadap alam sekitar, ekonomi dan sosial.

Kita mesti menghilangkan kedahagaan kita terhadap bahan api fosil untuk mencapai matlamat `Pelbagai Spesis, Satu Bumi dan Satu Masa Depan!

Details

Created: 07 August 2018

Sektor industri dan komersial merupakan salah satu sektor yang paling banyak menggunakan tenaga di Malaysia. Menurut Pusat Teknologi Hijau Nasional, sektor perindustrian mencatatkan jualan yang tertinggi berbanding dengan sektor lain, iaitu 47.4% daripada keseluruhan jumlah jualan tenaga elektrik oleh Tenaga Nasional Berhad (TNB) pada tahun 2008.

Sementara itu, sektor kedua tertinggi adalah sektor komersial dengan peratusan sebanyak 32.2%. Pola kenaikan tarif tenaga dan persaingan yang hebat meningkatkan permintaan dan desakan untuk menggalakkan amalan penjimatan dan kecekapan tenaga dalam kalangan pengguna industri. Antara pemain-pemain industri yang terlibat secara langsung adalah industri logam, pembuatan makanan dan minuman, kimia dan tekstil.

Terdapat banyak kajian menunjukkan bahawa negara-negara di seluruh dunia, termasuk Malaysia, yang telah mengenal pasti pelbagai langkah ke arah cekap tenaga. Daripada langkah-langkah ini, ada di antaranya yang sektor-spesifik, manakala yang lain adalah merentasi banyak sektor (cross-sectorial).

Namun begitu, wujud beberapa halangan yang menjadi rintangan untuk merealisasikan perkara ini. Halangan-halangan ini mungkin berbentuk fizikal, teknologi, sosio-ekonomi, ekonomi dan tidak ketinggalan, pasaran.

Walaupun daya ekonomi adalah faktor yang penting untuk pelaburan dalam bidang kecekapan tenaga, faktor organisasi dan institusi juga memainkan peranan yang besar. Kekurangan pengetahuan tentang kecekapan tenaga oleh pembuat keputusan (decision makers) dan bahagian operasi dalam sektor industri adalah salah satu sebab utama kegagalan usaha-usaha ini.

Terdapat sesetengah pihak pengurusan industri yang bimbang terhadap jumlah pelaburan yang perlu dibuat, dalam bentuk wang dan masa, untuk langkah-langkah untuk menjadi cekap tenaga.

Ada juga yang berpendapat bahawa pembuatan / pengeluaran (production) adalah jauh lebih penting. Mereka tidak mahu mengambil masa untuk menggantikan alat-alat dan mesin-mesin yang lama kerana tidak mahu mengganggu proses pengeluaran. Ini menyebabkan mereka tidak mahu memberi komitmen apabila timbulnya isu-isu berkaitan penjimatan dan kecekapan tenaga.

Bagi kebanyakan kilang pembuatan, pengurus pengeluaran biasanya mempunyai lebih kuasa dan pengaruh berbanding pengurus tenaga atau alam sekitar disebabkan kepentingan yang diberikan oleh pihak atasan kilang tersebut.

Ramai juga berpendapat bahawa insentif kewangan dan bantuan yang diberikan kepada mereka supaya menjadi cekap tenaga adalah tidak setimpal dengan usaha yang perlu mereka lakukan. Disebabkan kekurangan ini, pemain-pemain industri terutamanya daripada Industri Kecil dan Sederhana (IKS) sentiasa berhati-hati untuk melabur dalam teknologi yang cekap tenaga.

Ada di antara mereka yang berpendapat bahawa teknologi-teknologi ini berkemungkinan untuk berkurangan kosnya pada masa hadapan. Mereka juga bimbang sekiranya teknologi sekarang ini tidak akan mematuhi peraturan alam sekitar dan tenaga pada masa hadapan. Ini menyebabkan mereka tidak atau kurang berminat untuk memulakan inisiatif untuk menjadi cekap tenaga. Ini adalah dijangkakan kerana IKS selalunya mempunyai sumber kewangan yang terhad untuk melabur dalam jumlah yang banyak.

Di samping itu, di bahagian operasi pula, terutamanya staf seperti operator dan pekerja am, perubahan yang perlu dilakukan adalah lebih tertumpu kepada perubahan sikap dan amalan. Pekerja-pekerja di bahagian ini selalunya keberatan untuk mengubah cara kerja mereka yang telah diamalkan sejak sekian lama. Hal ini berlaku kerana pihak atasan gagal untuk berkomunikasi dengan baik dengan pekerja-pekerja, terutamanya di syarikat-syarikat yang tidak mempunyai visi yang jelas tentang kecekapan tenaga.

Oleh itu, semua pihak yang bertanggungjawab, seperti kerajaan, badan bukan kerajaan perlu menyelaraskan usaha untuk mendidik sektor industri supaya menjadi lebih cekap tenaga. Informasi dan latihan perlu disampaikan kepada pemain-pemain sektor industri, terutamanya kepada pengurus-pengurus atasan.

AHMAD FAIZ ABDUL RAZAK
Jurutera Eksekutif
Persatuan Pengguna Air dan Tenaga Malaysia (WECAM)
16 Jun 2010

Details

Created: 07 August 2018

Akta Pengurusan Sisa Pepejal dan Pembersihan Awam telah lama diwujudkan, namun kita masih melihat agensi yang ditubuhkan di bawah Akta ini melihat kepada hujung masalah. Berjaya atau tidak agensi yang terletak di bawah Kementerian Perumahan dan Kerajaan Tempatan ini merupakan tanggungjawab pucuk pimpinan mereka.

Sebagai langkah pertama, industri-industri boleh meminimumkan pembungkusan dan menggunakan pembungkusan berasaskan kertas.  Terdapat juga peralatan elektronik yang tidak menggunakan polistirena sebagai bahan pembungkusan.  Ia digantikan dengan bahan berasaskan kertas yang direka untuk menepati jenis produk. Penggunaan lestari seperti ini sangat digalakkan, terutamanya bahan pembungkusan (berasaskan kertas) jika dihasilkan daripada kertas yang dikitar semula.

Jika pengguna membeli barangan yang mempunyai banyak pembungkusan, sebenarnya mereka membeli sampah. Kebanyakan syarikat yang maju melakukan banyak penyelidikan untuk mengurangkan pembungkusan. Ini bukan sahaja mengurangkan sampah, tetapi juga mengurangkan penggunaan sumber bahan mentah serta kos operasi syarikat.

Dalam isu penggunaan bekas plastik, industri-industri perlu beralih kepada bahan-bahan yang mudah dikitar semula, dan seterusnya kepada botol berasaskan kaca.  Pusat pungutan (apabila disediakan) mestilah mencukupi untuk memudahkan pengguna menghantar bahan-bahan ini untuk pungutan semula. Persoalan yang lebih besar adalah mewujudkan kemudahan pusat-pusat pungutan semula dan kesedaran masyarakat umum terhadap isu ini.

Terdapat juga produk-produk yang mempraktikkan tanggungjawab sebagai penghasil (Extended Producers Responsibility), iaitu industri mengambil semula model-model lama dan memberi diskaun untuk model yang baru.

Bolehkah kita berbuat demikian dalam pasaran tempatan? Mengapa tidak?  

Apabila industri mengambil model-model lama, mereka perlu melihatnya sebagai kemasukan semula bahan mentah ke dalam kitar pembuatan. Penstabilan aktiviti sebegini akan mengambil masa yang lama dan lebih baik jika dimulakan sekarang sebelum ia menjadi mandatori.

Sektor industri juga perlu melakukan Penilaian Kitar Hayat (Life Cycle Assessment - LCA) untuk meningkatkan rekaan produk bagi mencapai tahap “proses hijau”. Langkah ini akan mendedahkan pengurusan bahan mentah dan mengurangkan penghasilan sisa buangan. LCA juga menggalakkan penggunaan bahan-bahan yang boleh dikitar semula dan mesra alam sebelum, semasa dan selepas produksi.

Pada masa yang sama, pengguna memainkan peranan yang penting untuk mengalakkan produk-produk mesra alam.  Pelabelan, pengiktirafan dan penguatkuasaan yang cekap diperlukan untuk mengelakkan berlaku sebarang penyelewengan terhadap usaha ini. Kerjasama penuh daripada semua pihak-pihak berkepentingan diperlukan untuk melaksanakan kepenggunaan lestari yang berkesan.

Kini, terdapat kesedaran dalam kitar semula. Namun sekadar itu sahaja. Konsep 3R (Reduce, Reuse, Recycle – Kurangkan, Guna Semula dan Kitar Semula), menggariskan kitar semula sebagai langkah yang terakhir. Pertamanya, kita perlu mengurangkan penggunaan bahan-bahan yang tidak boleh diguna semula, kemudiannya mengurangkan bahan yang tidak boleh di kitar semula. Langkah terakhir adalah mengitar semula. Kita masih kurang berpengetahuan dalam isu kepengunaan lestari dan mempraktikkannya setiap hari.

Praktikkanlah prinsip 3R untuk memastikan dunia yang lebih baik untuk generasi yang akan datang.

Piarapakaran Subramaniam
Setiausaha Agung
Pesatuan Pengguna Air dan Tenaga Malaysia (WECAM)

Details

Created: 07 August 2018

Apabila ditanyakan mengenai isu alam sekitar yang paling kritikal ketika ini, sudah pasti banyak pihak yang menekankan isu perubahan iklim atau pemanasan global. Bagaimanapun, lain pula pendapat Dr Chan Ngai Weng, Presiden Pengamatan Air Pulau Pinang (WWP) di dalam akhbar (Bernama) pada 17 Jun 2010.

Menurut Dr Chan, isu air adalah isu alam sekitar yang paling mendominasi pada kurun ini dan perlu diberi perhatian serius oleh segenap pihak. Tiada alternatif lain bagi menangani isu masalah kekurangan air tambahan pula, Malaysia terlalu banyak bergantung kepada pendekatan pengurusan bekalan air melalui pembinaan empangan dan loji rawatan air.

Dengan pertambahan bilangan penduduk, industri, pertanian dan sektor-sektor lain yang terus melonjak umpama cendawan tumbuh selepas hujan menyebabkan permintaan air kian meningkat. Namun persoalannya, adakah Malaysia terus-terusan boleh memenuhi pemintaan air yang kian melampaui kemampuan maksimum berikutan tiada lagi empangan yang boleh dibina.

Antara langkah yang disarankan bagi menangani masalah ini adalah dari sudut pendekatan Pengurusan Permintaan Air serta pendidikan kepada para pengguna mengenai penjimatan air. Selain kerajaan dan badan pengurusan, pegguna juga perlu memainkan peranan penting dalam sektor memelihara dan memulihara sumber air serta mengurangkan pembaziran air.

Tanpa kerjasama yang jitu dari semua pihak, masalah ini tidak akan dapat diatasi sampai bila-bila seterusnya merugikan dan menyukarkan keadaan pada masa akan datang. Pelbagai cara dilakukan bagi meningkatkan kesedaran pengguna seperti menjadikan mandatori untuk menjimatkan air atau mengenakan denda kepada mereka yang membuat pembaziran air.

Kerajaan dan badan pengurusan juga telah membantu sedikit sebanyak dalam pemberian subsidi melalui bayaran untuk tarif air yang terlalu rendah sebagai usaha menggalakkan pelestarian air oleh pengguna. Walaubagaimanapun, sikap endah serta tidak acuh pengguna telah mensia-siakan usaha dan pendidikan mengenai isu ini, ibarat mencurah air ke daun keladi.

Jumlah penggunaan air yang berlebihan oleh rakyat Malaysia perlu dikurangkan daripada 300 liter seorang sehari (LCPD) kepada sekurang-kurangnya 200 LPCD. Seiring dengan perubahan iklim, ketidakcekapan pengurusan air, kegagalan merancang serta melindungi sumber air akan mencetuskan krisis kritikal seperti kekurangan air dan tarif air yang tinggi.

NURUL AINA IBRAHIM ISTAR
FORUM AIR MALAYSIA
21 JUNE 2010

Details

Created: 07 August 2018

Rakyat sebagai pengguna di ingatkan agar menjadi pengguna yang bertanggungjawab dan bersyukur dengan bekalan air yang diterima ini adalah kerana Air adalah salah satu sumber alam dan juga hak asas pengguna. Oleh yang demikian pengguna mempunyai tanggungjawab dan peranan yang berbeza dalam penggunaan sumber alam ini.

Pertama sekali pengguna yang mempunyai hak untuk mendapatkan bekalan air yang bersih dan selamat. Sekiranya air yang diterima tidak bersih dan selamat digunakan pengguna harus mengadu kepada Syarikat Perkhidmatan Air berkenaan dan juga kepada Forum Air Malaysia. Namun kita harus memeriksa saluran paip masing masing sebelum mengadu, sekiranya paip kita yang mengalami masalah maka pengantian haruslah dilakukan.

Dalam menikmati bekalan air dengan mudah kita juga sentiasa perlu laksanakan tanggungjawab kita sebagai pengguna iaitu untuk menjelaskan bil air. Sekiranya kita tidak membayar bil air bekalan akan di potong. Kita tidak boleh menuding mana mana pihak untuk memotong bekalan air kerana kita yang gagal melaksanakan tanggungjawab sebagai pengguna yang berhemat.

Pengguna yang menduduki bangunan bertingkat juga memikul beban tanggungjawab bersama ini adalah kerana setiap penduduk harus menjelaskan bayaran bil air ataupun bil penyelenggaraan agar tunggakan yang tinggi dapat dielakkan. Sekiranya kita membuat bayaran dengan baik tetapi penduduk lain enggan bertanggungjawab dan akhirnya akibat tunggakan yang tinggi syarikat perkhidmatan air mengambil tindakan untuk memotong bekalan air bagaimanakah perasaan kita? Oleh yang demikian kita sebagai pengguna yang berhemat harus tidak abaikan tanggunjawab kita untuk mejelaskan bayaran agar tidak membina masyarakat yang berhutang dan menjejaskan pengguna lain.

Adakalanya sesetengah pihak berpendapat bahawa air sepatutnya menjadi percuma, kita ingin mengingatkan pengguna yang sebenarnya kita harus berterima kasih kerana kita mempunyai sistem pengurusan bekalan air yang baik di negara dan tidak kira dimana kita berada di Malaysia kita dapat menikmati bekalan air bukan seperti di negara asing. Kita hanya membayar kurang daripada RM 1 untuk setiap bekalan sebanyak m3 lebih murah berbandingkan sebotol air mineral.

Kita sebagai pengguna yang bertanggungjawab harus memahami yang tiada sebarang perkhidmatan adalah percuma di dunia ini. Kita harus memahami yang sebenarnya banyak proses dan usaha dilakukan oleh pihak kerajaan dan syarikat untuk menyediakan bekalan sumber air yang bersih dan selamat digunakan.

Ms. Matheevani Marathandan
Pusat Khidmat Aduan Pengguna Nasional

Details

Created: 07 August 2018

Setelah sekian lama mendiamkan diri, Kerajaan Perak telah mengumumkan pendirian mereka mengenai Projek Kereta Kabel Bukit Larut. Projek ini telah dibantah dengan kerasnya oleh FOMCA dan ahli gabungannya, Persatuan Pengguna Air dan Tenaga Malaysia (WECAM). Dalam kebanyakan mesyuarat yang dihadiri oleh FOMCA atau WECAM, isu kualiti air mentah dan kualiti sumber air sering dijadikan isu hangat. Sekarang, kita sedang melihat sebuah kerajaan yang mengorak langkah untuk mengancam jaminan air mentah kepada rakyat.

Mengikut statistik, kawasan bukit Larut membekalkan air kepada hampir 200,000 pengguna di Larut, Matang dan Selama. Sektor pengilangan juga bergantung kepada air ini. Sumber air untuk empangan adalah daripada kawasan tadahan air di Bukit Larut. Sungai-sungai utama seperti Sg. Ranting, Sg. Anak Ranting, Sg. Batu Teguh, Sg. Tupai, Sg. Air Terjun, Sg. Larut, dan Sg. Buluh merupakan sumber air daripada kawasan tadahan ini.

Hutan Bakau Matang juga bergantung kepada bekalan air daripada kawasan Bukit Larut. Keseluruhan ekosistem ini sekarang dalam bahaya disebabkan oleh kerajaan negeri Perak akan meneruskan pembinaan kereta kabel. Projek ini dianggarkan akan menerima pengunjung seramai 1000 orang setiap hari. Sisa kumbahan dan sisa pepejal akan menjangkau keupayaan Kawasan Alam Sekitar Sensitif (ESA) seperti Bukit Larut. Adalah perlu diberikan perhatian bahawa Kajian Impak Alam Sekitar tidak dilaksanakan.

Hampir 21.53 kilometer persegi kawasan tadahan utama telah dikenal pasti. Ini tidak termasuk kawasan tadahan sekunder dan tertier yang menyokong fungsi kawasan tadahan utama. Kini, hanya tinggal 27.47 kilometer persegi kawasan hutan yang diwartakan. Apa yang telah berlaku kepada kawasan yang diwartakan  (71.4 kilometer persegi) semenjak 1910?

WECAM membantah tindakan kerajaan negeri Perak meneruskan projek kereta kabel ini, yang disokong kuat melalui kempen ‘Save Bukit Larut’ di Facebook. Hampir 1850 orang membantah projek ini. Hampir 95% daripada mereka adalah penduduk tempatan Taiping dan yang bekerja di luar Taiping.

WECAM akan terus memantau perkembangan Bukit Larut pada setiap bulan. Jalan sepanjang 13 kilometer adalah satu perjalanan yang sungguh memukau hati. Kebanyakan pengunjung yang berusia dan kerap ke Bukit Larut turut membantah projek ini. Memandangkan tentangan terhadap projek ini sangat kuat, WECAM ingin menamakan orang-orang yang bertanggungjawab serta menghalang hak untuk hidup dalam persekitaran yang sihat (yang merupakan salah satu hak pengguna).

Menteri Besar Perak dan exco-exco, ahli-ahli Parlimen dan ADUN-ADUN di Larut, Matang dan Selama, pengurusan dan pegawai atasan Majlis Perbandaran Taiping merupakan pihak yang menyokong projek ini termasuk konsultan-konsultan mereka. Jika berlaku sebarang tragedi akibat daripada projek kereta kabel ini, maka cari mereka dan zuriat mereka serta failkan kes di mahkamah. Sudah cukup kerenah ‘penoda’ ke atas alam sekitar!

Piarapakaran Subramaniam
Setiausaha Agung
Persatuan Pengguna Air dan Tenaga Malaysia (WECAM)